Επιτέλους Μαρόσα!

Είναι το βουνό που αγνάντευα από την κορυφή του Κόζιακα και δεν είχα δει από κοντά. Ήρθε η ώρα λοιπόν…

Προσωπική εμπειρία από την αναρρίχηση στην Μαρόσα Τρικάλων


Ήταν μιάμιση ωρίτσα που χώριζε τον Αντώνη και εμένα από την Πύλη, όπου και θα συναντούσαμε τα άλλα παιδιά του ΟΠΟΠ, για να ξεκινήσουμε όλοι μαζί. Η διαδρομή ήταν άνετη και χωρίς πολλά -πολλά είμαστε κατά τις οχτώ το πρωί στο δημαρχείο της Πύλης. Τα παιδιά μας υποδέχτηκαν με καφέδες και χαμόγελα.

Παίρνουμε το δρόμο προς Ελάτη- Νεραϊδοχώρι οδικώς και αφού τον αφήνουμε συνεχίζουμε για λίγα χιλιόμετρα σε δασικό δρόμο μέσα στα έλατα, ενώ η δροσιά και το πράσινο του τοπίου πραγματικά σε ξεκουράζει.

Σταματάμε και έρχεται η ώρα για «το ψητό»…Ανάβαση λοιπόν! Ήταν ο Νίκος που είχε προτείνει μια εναλλακτική διαδρομή η οποία διέσχιζε ελατόδασος και ήταν αρκετά ανηφορική.

Οι μυρωδιές των λουλουδιών και το πράσινο είχαν γίνει ένα. Άκουγες μόνο το κελάρυσμα των νερών, το κελάηδισμα των πουλιών και ..το δικό μας φυσικά! Ανεβήκαμε σχετικά εύκολα στον αυχένα που έβλεπε κορυφή και όχι μόνο.

Το δάσος είχε δώσει τη θέση του σε γυμνές, χιονισμένες πλαγιές, ενώ η «δροσιά» γινόταν ολοένα και πιο αισθητή. Κάναμε ένα διάλειμμα στο παρατηρητήριο της Πυροσβεστικής.


Η απόσταση που μας χώριζε από την κορυφή του βουνού ήταν πλέον μικρή. Μετά από πορεία δέκα περίπου λεπτών και ανάβαση συνολικής διάρκειας 2 ωρών φτάσαμε στα 2060 μέτρα! Ο στόχος επετεύχθη!

Οι φωτογραφίες ήταν απαραίτητες, μιας και η θέα προς τα Άγραφα και τα υπόλοιπα βουνά της Πίνδου ήταν μαγευτική. Ο Νίκος μας έκανε λεπτομερέστατη τοπογραφική ενημέρωση επιδεικνύοντας απίστευτη εξοικείωση με την περιοχή. Ο καιρός παρά τα αραιά σύννεφα ήταν αν μη τι άλλο σύμμαχος, ενώ ο αέρας δεν ήταν πολύ δυνατός.

Ήταν πια ώρα για την κάθοδο την οποία αποφασίσαμε να συντομεύσουμε δραστικά. Πώς ; Φυσικά, τσουλώντας στις χιονοσκεπείς πλαγιές! Πολύ γέλιο, γίναμε όλοι παιδιά, ενώ η όποια κούραση εξανεμίστηκε.

Το μεσημέρι ήμασταν για καφεδάκι και ξεκούραση στο «Νερόμυλο», κάνοντας ανασκόπηση της ημέρας, προσεχή μελλοντικά σχέδια και φυσικά πολύ χαβαλέ!

Κάποια στιγμή έφτασε η ώρα για τις χαιρετούρες και το κλείσιμο ραντεβού για την επόμενη εξόρμηση στην Γκαμήλα. Το απόγευμα βρίσκει τον Αντώνη και εμένα καθοδόν για Βόλο με το μυαλό μας να έχει μείνει εκεί, κάπου πιο δυτικά…


Πάντα τέτοια!
Λάμπρος Δασκαλάκης
μέλος του ΟΠΟΠ

Δημοσίευσέ το στο: