Οι αδιάφοροι

«Η αδιαφορία επενεργεί δυναμικά στην ιστορία. Επενεργεί παθητικά, ωστόσο επενεργεί. Είναι το πεπρωμένο.

Είναι κάτι που δεν μπορούμε να βασιστούμε επάνω του, είναι κάτι που ανατρέπει τα προγράμματα, που αντιστρέφει τα καλύτερα καταστρωμένα σχέδια, είναι η ακατέργαστη ύλη που εξεγείρεται ενάντια στη νόηση και την πνίγει.

Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει επάνω σε όλους, το πιθανό καλό που μια ηρωική πράξη (καθολικής αξίας) μπορεί να γεννήσει, δεν οφείλεται τόσο στην πρωτοβουλία των λίγων που ενεργούν, όσο στην αδιαφορία, στην απουσία των πολλών.

Αυτό που συμβαίνει, δεν συμβαίνει τόσο γιατί μερικοί θέλουν να συμβεί, όσο γιατί η μάζα των ανθρώπων παραιτείται από τη θέλησή της, αδιαφορεί, αφήνει να μαζεύονται οι κόμποι που έπειτα μόνο το σπαθί θα μπορέσει να κόψει, αφήνει να θεσμοθετούνται οι νόμοι που έπειτα μόνο η εξέγερση θα καταλύσει, αφήνει ν’ ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που έπειτα μόνο μια εξέγερση θα μπορέσει να τους ανατρέψει. Το πεπρωμένο που φαίνεται να κυριαρχεί στην ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο παρά το απατηλό πρόσχημα αυτής της αδιαφορίας, αυτής της απουσίας…

Μισώ τους αδιάφορους ακόμα κι επειδή με ενοχλεί το κλαψούρισμα των αιώνιων αθώων. Ζητώ εξηγήσεις από τον καθένα από αυτούς του πώς έκανε το καθήκον που του έβαλε και του βάζει καθημερινά η ζωή, αυτού που έκανε και ειδικά αυτού που δεν έκανε. Και αισθάνομαι να μπορώ να είμαι αμείλικτος, να μην πρέπει να σπαταλήσω τον οίκτο μου, να μην πρέπει να μοιράσω μαζί τους τα δάκρυά μου. Συμμετέχω στα κοινά, ζω, αισθάνομαι στις αντρίκιες συνειδήσεις της τάξης μου ήδη να πάλλονται οι δραστηριότητες της μελλοντικής πόλης που η τάξη μου τώρα οικοδομεί.

Και σ’ αυτήν η κοινωνική αλυσίδα βαραίνει επάνω στους λίγους, σ’ αυτήν καθετί που συμβαίνει δεν οφείλεται στην τύχη, στο αναπόφευκτο, μα είναι διανοητικό έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται στο παράθυρο και να κοιτά ενώ οι λίγοι θυσιάζονται χύνοντας το αίμα τους. Και δεν υπάρχει κανείς που να στέκεται στο παράθυρο παραμονεύοντας, και που θέλει να απολαμβάνει το λίγο καλό που η δραστηριότητα των λίγων παρέχει και που ξεθυμαίνει την έκπληξή του ατιμάζοντας αυτόν που θυσιάζεται, που χύνει το αίμα του, γιατί δεν τα κατάφερε στην πρόθεσή του.
Ζω, συμμετέχω στα κοινά. Γι’ αυτό μισώ όποιον δεν παίρνει το μέρος κανενός, μισώ τους αδιάφορους».

ΑΝΤΟΝΙΟ ΓΚΡΑΜΣΙ

Σήμερα, τα αντιλαϊκά μέτρα ΠΑΣΟΚ-μνημονίου-τρόικας ελήφθησαν με αδιανόητη ευκολία και αδιανόητη αγριότητα και ωμότητα, επειδή η ιθύνουσα τάξη, γνωρίζει την οργανωτική και πολιτική ανωριμότητα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, επειδή γνωρίζει  την ανυπαρξία ενός συμπαγούς αντικαπιταλιστικού ριζοσπαστικού κινήματος.

Σήμερα, όσοι λένε «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;», αισθάνονται το φίδι του καθεστώτος να βγαίνει από την τρύπα και να τους δαγκώνει στο λαιμό.

Για την κυβέρνηση  και τους Έλληνες καπιταλιστές, «πατρίδα» είναι μόνο τα κέρδη τους, μόνο τα συμφέροντά τους. Ενώ εμείς, τα λαϊκά στρώματα, έχουμε χάψει το παραμύθι, μας έχουν δυστυχώς πείσει σε μεγάλο βαθμό, πως η δική μας πατρίδα, η δική μας Ελλάδα, είναι τα χρέη του Δημοσίου, τα χρέη μας προς τις τράπεζες, η μείωση των μισθών και των συντάξεων, η φτώχεια, η ανεργία, η εξαθλίωση κλπ

Σήμερα, η ένταξη ή η μη ένταξη στον αγώνα με σαφή προσανατολισμό την «ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και την αναίρεση των μέτρων ΠΑΣΟΚ-μνημονίου-τρόικας» διερμηνεύει, αξιολογεί και κατατάσσει ιστορικά κάθε άτομο, κάθε κοινωνική και πολιτική δύναμη.

Σήμερα λοιπόν, που όλα τα σκιάζει η φοβέρα κι απειλούνται άμεσα η ύπαρξή μας, οι οικογένειές μας, τα παιδιά μας, και είμαστε ανέτοιμοι οργανωτικά, ιδεολογικά και πολιτικά ν’ αντιμετωπίσουμε την καταστροφή που μας απειλεί, ο αγώνας για την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, την ανατροπή του μνημονίου της τρόικας, είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί στην ενότητα τις δυνάμεις της εργασίας και του πολιτισμού, που οδηγεί στη διαμόρφωση της συλλογικής ταξικής ταυτότητας που έχουν ανάγκη οι περιστάσεις.

Βαγγέλης Πέττας
μέλος του ΑΚΕΠ

Δημοσίευσέ το στο: